O gün okul çıkışında eve yürürken telefonumu cebimden çıkardım. Instagram'ı açtım. Parmağım yine onun profiline gitti. Son görülmesini, yeni takip ettiklerini, beğendiği gönderileri bile gereksiz yere incelemeye başlamıştım. Kendime kızıyordum.
"Bunu yapmayı bırakmalıyım." Ama elimde değildi. Bir insanı unutmaya çalıştıkça onu daha çok düşünüyordum. Telefonu kapatıp derin bir nefes aldım. Tam eve girecekken telefonum titredi. Berfin mesaj atmıştı.
Berfin: İyi misin sen?
Kısa bir süre ekrana baktım.
Ben: İyiyim.
Mesajı gönderir göndermez cevap geldi.
Hira: Bize "iyiyim" yazınca hiçbir zaman iyi olmuyorsun.
İstemsizce gülümsedim. Beni benden iyi tanıyorlardı.
Ben: Biraz moralim bozuk sadece.
Berfin: Yiğit yüzünden mi?
Bir an duraksadım.
Yalan söyleyemezdim.
Ben: Biraz.10Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡdSi1MD6nol
Berfin: Kanka... Bazen insanlar sebepsiz uzaklaşmaz. Belki de bilmediğimiz bir şey vardır.
Mesaja uzun süre baktım.
Gerçekten öyle miydi?
Yoksa sadece bahane mi arıyordum?
Telefonu kapatıp odama geçtim.
Masamın başına oturdum.
Ders kitabını açtım.
Ama satırlar birbirine giriyordu.
Aklım hâlâ aynı sorudaydı.
"Neden bir anda değişmişti?"
Eskiden beni gördüğünde en azından gülümserdi.
Bu kez hiç bakmadı.
Sanki ben orada yokmuşum gibi yürüyüp geçti.
İşte o an...
Gerçekten benden uzaklaştığını hissettim.
O günden sonra ben de ona bakmayı bıraktım.
En azından öyle yapmaya çalışıyordum.
Ama insan, unutmaya çalıştığı kişiyi daha çok fark ediyormuş.
Ne zaman bahçeye çıksam gözüm onu arıyordu.
Ne zaman koridorda ayak sesleri duysam başımı kaldırıyordum.
Her seferinde kendime kızıyordum.
"Yapma artık Miray."
"Bu kadar düşünme."
Ama olmuyordu.
Aradan haftalar geçti.
Sonra bir ay...
Derken aylar geçmişti...10Please respect copyright.ＰＥＮＡＮＡ6ebtkLttrT
İçimdeki umut ise her geçen gün biraz daha azalıyordu.
Tam, "Galiba tamamen bitti." demeye başlamıştım ki...
O gün okulda hiç beklemediğim bir şey oldu.
"
ns216.73.216.184da2
and then Add to home screen.